Λατρεμένα μου μπλογκεράκια, βροχερό απόγευμα Σαββάτου δυο πράγματα μπορούν να σημαίνουν για εμένα : 1. Γράψιμο στο μπλογκ μου ελπίζοντας να μην πεταχτεί και αυτή η ιστορία στα προσχέδια πίνοντας τσαι και 2. Διάβασμα κάποιου βιβλίου ελπίζοντας να μην είναι για πέταμα πίνοντας τσάι. Ο ναι λατρεύω το τσαι τους χειμώνες και τον ελληνικό καφέ τα καλοκαίρια. Έχω υιοθετήσει κάποιες βασικές συνήθειες της γιαγιάς μου... Nevermind... Η βροχή με κάνει να μελαγχολώ , να νοσταλγώ, και in the end να χαμογελώ. Θυμάμαι συνήθως τις καλοκαιρινές στιγμές, και συγκεκριμένα τους καλοκαιρινούς έρωτες. Είναι αυτοί που πάντα θυμάσαι με ένα ελαφρύ μειδίαμα χαραγμένο στο πρόσωπο. Ίσως και με μια απορία. Η ιστορία μάλλον συνηθισμένη. Γνωριμία σε κάποιο καλοκαιρινό προορισμό η οποία πάντα περιλαμβάνει χορό, ξενύχτι, βραδινές βουτιές και μπόλικο ρομάντσο κάτω απο την επίβλεψη των άστρων. Τόσο ξέγνοιαστες στιγμές, σχεδόν ονειρικές. Παραδεχτείτε το γλυκά μου μπλογκεράκια, όλοι μας έχουμε ζήσει αυτούς τους τρελούς γρήγορους έρωτες του καλοκαιριού. Τόσο γρήγορους που τελειώνουν πριν καλά καλά αρχίσουν. Οι μέρες περνάνε και το μαγιό βρίσκει την νόμιμη θέση του ανάμεσα στο ντουλάπι με τα καλοκαιρινά. Αντηλιακό spf 50 για υψηλή προστασία, καφτάνια, ένα σχεδόν καινούργιο καπέλο, μια πολύχρωμη και παράταιρη με την εποχή μπάλα. Μπρρρ... Όλα σε τάξη, νοικοκυρεμένα. Η ζωή επανέρχεται απο το flight mode πρόγραμμα στο daily routine. Με μια καινούργια συνήθεια, το μήνυμα <<Καλημέρα μωράκι μου>> ή <<Καληνύχτα ψυχή μου>> . Ξέρω, είναι λίγες λέξεις αλλά σου αλλάζουν για λίγο την πραγματικότητα. Πόσο λίγο είναι σχετικό. Μπορεί να κρατήσει μέχρι να ξεθυμάνει η αλμύρα από τα μαλλιά ή μέχρι να άρχισουν οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις τζάμπο. Σε κάθε περίπτωση σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, και μερικές φορές αναπάντητα ερωτήματα... Γιατί? Γιατί ενώ όλα ήταν τόσο τέλεια, ξαφνικά ήρθε το τίποτα; Άλλαξε ο άνθρωπος; Και αν ναι πότε πρόλαβε; Εδω για να αλλάξεις χρώμα στο μαλλί χρειάζεσαι ένα σεβαστό χρονικό διάστημα... Απορείς τι έκανες λάθος; Τα πάντα; Τίποτα; Απορείς για ένα διάστημα, ενώ αδιαφορείς το επόμενο. Κάποια στιγμή μπορεί αυτή η απορία να σου παιδέψει και πάλι το μυαλό. Και τότε κάπου στην μέση της νύχτας πετάγεται μια φωνούλα και σου τραγουδάει μη μου μιλάς για καλοκαίρια με την φωνή της Αρβανίτη . Εκ πείρας μπλογκεράκια μου θα σας μιλήσω. Αυτά τα γιατί έχουν κάψει τις καλύτερες προσωπικότητες. Αυτά τα γιατί έχουν δημιουργήσει τόσες φοβίες, ενοχές και απρεπείς συμπεριφορές. Αυτά τα γιατί θα πρέπει να μπαίνουν στο ίδιο ντουλάπι με τα καλοκαιρινά, κάπου ανάμεσα στις φωτογραφίες και στα κοχύλια. Τακτοποιημένα. Λυμένα. Πως αλλιώς θα συνεχίσεις έχοντας όλα αυτά τα κενά; Θα αποτύχεις ξανά και ξανά... Και απλώς θα συνεχίσεις να τραγουδάς <<μη μου μιλάς για καλοκαίρια,για ακρογιαλιές και αστέρια... >>. Η φιλόλογος αυτη την φορά Σιλβή σας...